New photos and Updates you will surely love.... Get Readyyyyyyyyyyyy!!!!!!!!!!!!!!

ΡΟΥΜΙ~ Ο ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΟΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ!

Είμαι τόσο μεθυσμένος
που δεν ξέρω ούτε από πού μπαίνω
ούτε από πού να βγω.
Έχασα τη γη, το φεγγάρι και τον ουρανό.
Μη μου βάζεις άλλο κρασί στο κύπελλο,
ρίξε το κατευθείαν στο στόμα μου,
γιατί δεν ξέρω πια ούτε πού είναι το στόμα μου.
Δίχως αγάπη
όλη η λατρεία είναι ένα ασήκωτο βάρος,
ο χορός αγγαρεία,
η μουσική σκέτος θόρυβος.
Ναι, όλη η βροχή τ’ ουρανού πέφτει στη θάλασσα
μα δίχως αγάπη
ούτε μια σταγόνα δεν γίνεται μαργαριτάρι.
Μη μένεις κοντά σε θλιμμένο άνθρωπο.
Στάσου κοντά σ’ αυτούς που έχουν χάρη και μεγάλη καρδιά.
Όταν μπαίνεις σ ’έναν όμορφο κήπο
μην χάνεις τον καιρό σου με τ’ αγριόχορτα.
Μείνε κοντά στο γιασεμί και στον νάρκισσο.
Μη σκέφτεσαι.
Μη χάνεσαι στις σκέψεις σου.
Οι σκέψεις σου είναι ένα πέπλο στο πρόσωπο του φεγγαριού.
Το φεγγάρι αυτό είναι η καρδιά σου
κι οι σκέψεις την σκεπάζουν.
Διώξτες λοιπόν
άφησέ τες να πνιγούν στα νερά.

Ήμουν τυφλός
όταν έκανα ό,τι μου έλεγαν οι άλλοι.
Ήμουν χαμένος
κάθε φορά που πήγαινα όταν με φώναζαν.
Κάποτε τους εγκατέλειψα όλους
και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Τότε μόνο τους ξαναβρήκα
και τον εαυτό μου μαζί.

Ω Έρωτα,
λένε πως είσαι ανθρώπινος,
λένε πως είσαι θεϊκός.
Φαίνεται να ‘σαι πιο ξακουσμένος
κι απ’ τη σφραγίδα του Σολομώντα.
Είσαι η ψυχή του κάθε πλάσματος
που σέρνεται στη γη.
Αλλ’ η δική μου η ψυχή σε γνωρίζει
με τον τρόπο που γνωρίζουν μόνο τα πουλιά.
Από το βιβλίο: Ο Αγαπημένος,

Ὅταν θαυμάζης, ὅταν ἀγαπᾶς...

– Ὅταν θαυμάζῃς, δείχνεις μόνο τὸ μισό σου θαυμασμό, γιὰ νὰ κρυφτῇς./ Ὁ ἄλλος μισός εἶναι τέρας – θέλει νὰ φάῃ ὅ,τι θαυμάζεις / καὶ τρώει ἐσένα!.. Πές μου λοιπόν, πές μου, πές μου! Μπορεῖς νὰ γλυτώσης;
– Μποροῦμε. / Ὅταν θαυμάζουμε, ὅλος ὁ θαυμασμός [] εἶναι ἀγάπη!
– Ὅταν ἀγαπᾷς, ἡ μισή ἀγάπη εἶναι φόβος γιὰ τὸ χαμό τῆς ἀγάπης./
Ἡ ἄλλη μισή εἶναι μῖσος γιὰ τὴ σκλαβιά τῆς ἀγάπης. / Ὅλη ἡ ἀγάπη εἰναι πόνος ποὺ λείπει ἡ ἀγάπη. / Ποὖναι ἡ χαρά τῆς ἀγάπης; Ποὖναι ἡ ἀγάπη;
– Σάν ἀγαπᾶμε, ὅλη ἡ ἀγάπη εἶναι ἀγάπη. / Ἀγαπᾶμε!..
Ελληνικη Ποιηση ~ Γιαννης Ριτσος.....

Χωρὶς τελεία τ' ὄνειρό μας!..

- - - -Χωρὶς τελεία τ' ὄνειρό μας! Βάζαμε μόνο ἀποσιωπητικά!.. / Τὸ συνη­θίζαμε πολύ. Μᾶς ἄρεσε! Ἕνα σωρό ἀποσιωπητικά! Τόσο ποὺ σ' ἕνα ἑβδομαδιαῖο / περιοδικό, ποὺ στέλναμε τοὺς πρώτους στίχους μας, μᾶς ἔγραψαν: / Προσέχετε τὴ στίξη! Ὄχι τόσα ἀποσιωπητικά. / Αὐτό εἶναι δεῖγμα τῶν πρω­τόπειρων... Κι ἀλήθεια / μή καὶ δέν ἤμαστε πρωτόπειροι; Καὶ μείναμε ἄπει­ροι σχεδόν. / Μὰ τί σχεδόν, ποὺ μείναμε – ἄργησε ἡ μητέρα – ἐντελῶς ἄ­πειροι. // Γι' αὐτό ἀγαπούσαμε καὶ πάλι τὴν ἀρχή∙ ὄχι σὰν τὸν παπποῦ, μόνο τὸ τέλος...
- - - -Μάθαμε τελοσπάντων στίξη... Κι ὡστόσο εἶναι χιλιάδες πάλι ἀποσιω­πητικά / τ' ἀστέρια κάθε βράδυ... Τί νὰ ποῦμε; Ποὺ νὰ βάλουμε μιὰ παῦλα;..
~ Γιάννης Ρίτσος ή απλα ο Θεος της ποιησης....

Γεύομαι στα χείλη σου

την πρασινάδα της εξοχής

και τους θρύλους της θάλασσας.

Η ζέστα του κορμιού σου

με ντύνει τον ήλιο.

Αναμφισβήτητα, η αγάπη στην Εαρινή συμφωνία έχει τη μορφή της αγιότητας.

Τυλιγμένος εγώ το κορμί σου

γυμνός

δίχως άνθος φωνή και τραγούδι.

Κανένα φως άλλο

να μην ισκιώνει το φως

που ανατέλλει απ’ τη σάρκα σου.

Η αγάπη

πιο μεγάλη

απ’ τη σιωπή

γεφυρώνει το θεό με τον άνθρωπο

και γεμίζει το απέραντο χάσμα

με φτερά και λουλούδια.

Κλείνω τα μάτια.

Ζω κι αγαπώ.

«Ο έρωτας που ο Ρίτσος υμνεί στην Εαρινή συμφωνία δεν είναι φαινόμενο κοινωνικό, αλλά θεμελιακό ένστικτο. Είναι μια ειμαρμένη που οδηγεί στην αποθέωση (Δάντης – Βεατρίκη) ή στο θάνατο (Ρωμαίος – Ιουλιέτα). Υπό αυτές τις συνθήκες, το ποίημα είναι γέννημα μεθυστικής ευφορίας. Ο ποιητής έχει την απόδειξη της εντελέχειάς του, πάει να πιστέψει πως είναι θεόπνευστος, αν όχι θεός. Ο οίστρος που τον κεντά τον κάνει ικανό ν’ ανακαλύπτει πράγματα άγνωστα στους κοινούς θνητούς. Οι ομότεχνοί του βάζουν σε τάξη κανονικά βιώματα, μπορεί μάλιστα να υπερτερούν σε τεχνουργία και λογική συνέπεια. Ο δαίμων είναι εκείνος που δεν τιθασεύεται· αυθαδιάζει, παραληρεί, εκτροχιάζεται, υπερβαίνει τα όρια» αναφέρει ο Παντελής Πρεβελάκης (σσ. 88 – 89).

Αγαπημένη

όλη η ψυχή μου τρέμει

φύλλωμα ευγνωμοσύνης.

Γονατισμένος προσεύχομαι.

Θεέ μου Θεέ μου

η αγάπη μου ’χε λείψει

για να χαρώ και να νοήσω

το μεγαλείο σου.

Από την αρχέγονη ανάγκη του άντρα να συνδέσει την αγαπημένη του με το δικό του παρελθόν, και να την κάνει να γνωρίσει τις ρίζες του, ο ιδανικός εραστής της Εαρινής συμφωνίας οδηγεί τη γυναίκα που αγαπά στη γενέθλιο γη, και την εγκαθιστά στο ερημωμένο πατρικό του σπίτι.

Πιασμένοι απ’ το χέρι

θα κατεβούμε τη μαρμάρινη σκάλα

που έχει φθαρεί απ’ τα βήματα

των φθινοπωρινών σκιών.

Πάμε στους αγρούς

να φορέσουμε στα δάχτυλα

τις παπαρούνες και τον ήλιο

και την καινούργια χλόη.

Στις παιδικές αναμνήσεις, η μορφή του Χριστού παρουσιάζεται ως κυρίαρχη.

Άκου τα σήμαντρα

των εαρινών εκκλησιών.

………………………….

Αγαπημένη

(Like in a fairytale..

 Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη (απόσπασμα)

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.

Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»

Μια στον αέρα μια στη μουσική,

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα..

Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για ‘σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ’ έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πώς φιλάς, πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε.»

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

Crazy Sunday Stuff...........Hope you like them!!!!!!!!!!!!